Hipotonia ortostatyczna

Hipotonia ortostatyczna jest częstym problemem wśród pacjentów w podeszłym wieku i wiąże się ze znaczną chorobowością i umieralnością. Ostra hipotonia ortostatyczna jest zwykle skutkiem farmakoterapii, odwodnienia, utraty krwi lub niewydolności nadnerczy, natomiast przewlekła hipotonia ortostatyczna często jest wynikiem zaburzenia mechanizmów regulujących ciśnienie tętnicze i dysfunkcji wegetatywnego układu nerwowego. Ocena diagnostyczna wymaga zebrania wyczerpującego wywiadu chorobowego obejmującego objawy dysfunkcji wegetatywnego układu nerwowego, starannego pomiaru ciśnienia tętniczego w rożnych porach dnia, także po posiłkach i po przyjęciu leków a także pomiaru całodobowego RR.

Pacjenci bez dolegliwości zwykle nie wymagają leczenia, natomiast ci z objawami podmiotowymi często odnoszą korzyści już na etapie wstępnych działań niefarmakologicznych, takich jak unikanie leków mogących wywołać hipotonię i stosowanie manewrów zapobiegających nagłym spadkom ciśnienia tętniczego. W razie nieskuteczności takiego postępowania i utrzymywania się objawowej hipotonii można dodatkowo zastosować leki.

Hipotonia ortostatyczna może być objawowa lub bezobjawowa. Nawet chorzy bez objawów są obciążeni ryzykiem przyszłych upadków i omdleń, należy je więc ograniczyć w możliwie największym stopniu. Częste objawy w każdym wieku to: zawroty głowy, zamroczenie, osłabienie, omdlenie, nudności, bole karku lub krzyża, dławica piersiowa i napady przemijającego niedokrwienia mózgu. U osób w podeszłym wieku częściej obserwuje się zaburzenia mowy lub widzenia, upadki, splątanie i upośledzenie czynności poznawczych.

Jednak wartość predykcyjna tych objawów w wieku podeszłym jest mała z powodu przyjmowania przez chorych wielu leków o rożnych działaniach niepożądanych oraz nakładania się objawów chorób współistniejących.

Kluczowe są zatem dokładne pomiary ciśnienia tętniczego, nawet u pacjentów z nietypowymi objawami.

Comments are closed.