Osteoporoza

Światowa Organizacja Zdrowia ostrzega, iż obok schorzeń układu krążenia i chorób nowotworowych osteoporoza stanowi jeden z najbardziej istotnych problemów zdrowotnych starzejących się społeczeństw.
Manifestację kliniczną osteoporozy stanowią złamania kości występujące po minimalnych urazach. Osteoporotyczne złamania trzonów kręgowych i bliższej nasady kości udowej wiążą się ze znaczną chorobowością i śmiertelnością. Najważniejszym w rozpoznawaniu osteoporozy jest więc możliwość wczesnego wykrycia zagrożenia tą chorobą, zanim dojdzie do złamań. Jednak wobec bezbólowego wczesnego okresu choroby, osteoporoza rozwija się przez wiele lat praktycznie bezobjawowo, a jej rozpoznanie możliwe jest wyłącznie w oparciu o ocenę ryzyka oraz wyniki badań dodatkowych.

OSTEOPOROZA jest chorobą szkieletu charakteryzującą się rosnącym ryzykiem złamań kości w następstwie obniżania się jej odporności mechanicznej.
Odporność mechaniczna kości warunkowana jest gęstością mineralną kości (BMD) i jakością tkanki kostnej. Zgodnie z tą definicją, manifestację kliniczną osteoporozy stanowią więc złamania kości, występujące po minimalnych urazach.

Osteoporoza jest najczęstszą przyczyną niskiejmasy kostnej. Dysproporcja pomiędzy ilością kości resorbowanej, a tworzonej w każdym kolejnym cyklu remodelowania prowadzi w konsekwencji do powstawania coraz głębszych zatok resorbcyjnych, perforacji, a w końcu przerwania ciągłości poszczegolnych beleczek kostnych i mikro- a następnie makro złamań.
Proces osteoporotyczny toczy się również w obrębie kości korowej, jednak jego dynamika jest tu wyraźnie wolniejsza.

Celem leczenia osteoporozy jest zmniejszenie częstości złamań: trzonów kręgów i pozakręgowych (zwłaszcza bliższej nasady kości udowej), odpowiedzialnych za powikłania kliniczne i śmiertelność.

Comments are closed.