Upadki

Upadki należą do wielkich problemów geriatrycznych. Mogą prowadzić do złamań, a w konsekwencji nawet do śmierci. W związku z tym ocena ryzyka upadku i zmniejszenie jego ryzyka u osób starszych jest jednym z wyzwań współczesnej geriatrii.

Upadkom u starszych chorych poświęca się wiele uwagi, gdyż mogą w sposób znaczący pogarszać sprawność i jakość życia chorych. Są one często bezpośrednią przyczyną złamań (np. w okolicy szyjki kości udowej, w okolicy przedramienia). Wielu pacjentów właśnie z powodu ograniczenia sprawności po złamaniu wymaga stałej pomocy czy to w domu czy opieki instytucjonalnej w ośrodkach całodobowych.

Uważa się, że urazy, które wynikają z upadków, są piątą co do częstości występowania, przyczyną zgonów osób po 65 roku życia.

 

Do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia upadku u starszych chorych należą między innymi:

a) osłabienie siły mięśniowej w kończynach dolnych (co może mieć związek np. z sarkopenią lub z długotrwałym unieruchomieniem),

b) zaburzenia rytmu serca

c) hipotonia ortostatyczna

d) zaburzenia chodu, często o wieloczynnikowej etiologii,

e) upadki występujące w przeszłości,

f) stosowanie sprzętu wspomagającego chód (kule, balkonik),

g) problemy ze wzrokiem,

h) wielolekowość (stosowanie pięciu leków jednocześnie lub więcej), przyjmowanie niektórych leków (np. leków uspokajających, przeciwdepresyjnych, nasennych, hipotensyjnych – w tym diuretyków).

 

Tak więc, ocena pacjenta starszego powinna zawierać ocenę ryzyka upadku, po to, aby w miarę możliwości to ryzyko zmniejszyć.

Comments are closed.